.jpg)
Η μάχη που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου με την απρόκλητη επίθεση της αμερικανικής μηχανής θανάτου εναντίον του Ιράν,
Έρευνα-επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος δημιουργός-ιδρυτής δύο νέων επιστημονικών κλάδων σε παγκόσμιο επίπεδο στην γεωπολιτική και ειδικός στην αθλητική γεωπολιτική. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Από όλους τους αναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών-μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του περιοδικού.
Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του ηλεκτρονικού περιοδικού.
Στις πρώτες 11 ημέρες της, επεκτάθηκε σε περιφερειακή πυρκαγιά και οδεύει με απροσδιόριστη ταχύτητα προς έναν παγκόσμιο πόλεμο. Στις ΗΠΑ, οι αντιπολεμικοί και αντιιμπεριαλιστές ακτιβιστές —στην κοιλιά του τέρατος— έχουν ειδικό καθήκον να κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο. Και υπάρχει ένας τομέας στον οποίο βρίσκονται στην καλύτερη θέση να δράσουν: να απευθυνθούν σε μέλη του αμερικανικού στρατού.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να διευκρινιστεί κατά τον σχεδιασμό αυτού του αγώνα είναι ότι η υπερπλούσια άρχουσα τάξη των ΗΠΑ και τα ρατσιστικά αντιδραστικά καθεστώτα που κυβερνούν τα καταπιεστικά κράτη των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι οι εγκληματίες που ευθύνονται για τις φρικτές συνέπειες του πολέμου. Το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να αποκαλύψει αυτά τα εγκλήματα και να στοχεύσει στην εξάρθρωση της πολεμικής μηχανής αυτών των εγκληματιών.
Ελάχιστη λαϊκή υποστήριξη για τον πόλεμο στις ΗΠΑ
Σε σύγκριση με τους τελευταίους έξι παρατεταμένους πολέμους επιθετικότητας των ΗΠΑ (Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ το 1991, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν και Ιράκ το 2003), αυτός ο πιθανός «ατελείωτος πόλεμος» εναντίον του Ιράν αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη αντίσταση εντός της χώρας. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν ξεκίνησε με αμερικανικές βόμβες και πυραύλους που σκότωσαν περισσότερες από 150 μαθήτριες στην πόλη Μινάμπ και τη δολοφονία από το Ισραήλ του ανώτατου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χοσεΐνι Χαμενεΐ, στις 28 Φεβρουαρίου.
Πριν εξαπολύσει την πυρκαγιά, το καθεστώς MAGA δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να συγκεντρώσει υποστήριξη για την επιθετικότητα, ούτε από τον λαό, ούτε από το Κογκρέσο, ούτε προσθέτοντας διεθνείς συμμάχους πέρα από τους γενοκτονικούς εγκληματίες που κυβερνούν το ισραηλινό αποικιακό κράτος. Το καθεστώς βασίστηκε στα κραυγαλέα ψέματα που δαιμονοποιούν το Ιράν εδώ και δεκαετίες.
Από την αρχική σφαγή στο Μινάμπ, που θυμίζει την πυρπόληση του χωριού Μι Λάι στο Βιετνάμ το 1968, κάθε κόλακας στο υπουργικό συμβούλιο της MAGA και ο αντιδημοφιλής πρόεδρος των ΗΠΑ έχουν προσφέρει αντιφατικές εξηγήσεις για το πώς ξεκίνησε ο πόλεμος, πόσο θα διαρκέσει, αν θα αναπτύξουν χερσαία στρατεύματα και ποιος ήταν ο σκοπός του. Τα αντιφατικά τους ψέματα έχουν μόνο μειώσει την αξιοπιστία τους.
Ακόμη και πριν αναφερθούν τεράστιες απώλειες μεταξύ των αμερικανικών στρατευμάτων, ακόμη και πριν γίνει αισθητό το καθημερινό στρατιωτικό κόστος του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων του «πολέμου επιλογής» υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ( csis.org ), ακόμη και πριν ο πόλεμος προκαλέσει μια παγκόσμια οικονομική καταστροφή, η πλειοψηφία του πληθυσμού των ΗΠΑ αντιτάχθηκε στον «ατελείωτο πόλεμο» που ξεκίνησε η κυβέρνηση.
Ένας πληθυσμός που απορρίπτει τον πόλεμο μπορεί να κινητοποιηθεί για να τον πολεμήσει, όπως ακριβώς ο λαός της Μινεάπολης απέρριψε την βάναυση μεταχείριση και τις δολοφονίες μεταναστών και οι σύμμαχοι των μεταναστών απέρριψαν την παρουσία των κακοποιών της ICE.
Αν οι πολίτες αντιτίθενται στον πόλεμο, αυτό σημαίνει ότι τα στρατεύματα ενδέχεται να αρνηθούν να υπακούσουν σε παράνομες εντολές. Οι έφεδροι στρατιώτες και οι εν ενεργεία στρατιώτες είναι εργαζόμενοι με στολή. Θα αντικατοπτρίζουν τις συμπεριφορές των συναδέλφων τους πολιτών —αλλά με τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα να διακυβεύονται.
Θα αντέξουν οι Αμερικανοί στρατιώτες τον πόλεμο; Κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Βιετνάμ, η αντίσταση των στρατιωτών στον πόλεμο συνέβαλε στην απόφαση του 1969 για σταδιακή απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Βιετνάμ και εξάρτηση από τους βομβαρδισμούς. Αυτό οδήγησε επίσης στο τέλος της στρατιωτικής θητείας στις αρχές του 1973 και στην απόφαση του Πενταγώνου να δημιουργήσει έναν στρατό υψηλής τεχνολογίας χωρίς κληρωτούς τις επόμενες δεκαετίες.
Ακόμα και εντός του επαγγελματικού στρατού, ορισμένοι στρατιώτες αρνήθηκαν να πολεμήσουν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αν και σε μικρότερους αριθμούς από ό,τι κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Μετά από μεγάλο κόστος, δολοφονίες και καταστροφές, τα αμερικανικά στρατεύματα αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από τους «ατελείωτους πολέμους». ( Πόλεμος χωρίς νίκη )
Ένα βιβλίο του 2017 για την αντίσταση των στρατιωτών συζητά πώς οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αναπτύξουν έναν αρκετά μεγάλο στρατό για να κατακτήσουν τον Παγκόσμιο Νότο χωρίς να προκαλέσουν αντίσταση στο εσωτερικό και αντίσταση μεταξύ των στρατευμάτων. Δίνει παραδείγματα αμερικανικών επιθετικών πολέμων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια εξέγερση στρατιωτών: έναν πόλεμο που οι ΗΠΑ θα εξαπέλυαν εναντίον « της Ρωσίας, της Κίνας ή ακόμα και του Ιράν ή της [Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας]» ή αν « ο πρόεδρος διατάξει τα ομοσπονδιακά στρατεύματα να διαλύσουν τις απεργίες των εργατών ή να καταστείλουν τις εξεγέρσεις σε κοινότητες έγχρωμων εντός των ΗΠΑ » . ( Γυρίστε τα Όπλα: Ανταρσίες , Εξεγέρσεις και Επαναστάσεις Στρατιωτών , τελευταίο κεφάλαιο.)
Και αυτό ακριβώς είναι το σκηνικό σήμερα, από την Τεχεράνη μέχρι τη Μινεάπολη.
Εάν το καθεστώς MAGA διατάξει τα αμερικανικά χερσαία στρατεύματα να εισέλθουν στο Ιράν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα 93 εκατομμύρια Ιρανοί θα υπερασπιστούν τον 5.000 ετών πολιτισμό τους - μια ιστορική αντίσταση που οι ηγέτες των ΗΠΑ υποτιμούν. Όσον αφορά τις στρατιωτικές επεμβάσεις σε πόλεις των ΗΠΑ, οι κάτοικοι του Λος Άντζελες, του Σικάγο, της Μινεάπολης και άλλων πόλεων έχουν καταδείξει πώς η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης μπορεί να εκπλήξει τους πολέμαρχους της Ουάσιγκτον.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την λαϊκή αγανάκτηση αν το καθεστώς της MAGA προσπαθούσε να επαναφέρει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, την μισητή. Νέοι στη Γερμανία διαμαρτύρονται αυτή τη στιγμή κατά παρόμοιων σχεδίων του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Είναι ήδη σαφές ότι το Πεντάγωνο έχει υποστεί απώλειες που υπερβαίνουν κατά πολύ τους επτά στρατιώτες που έχουν επίσημα αναγνωριστεί ως νεκροί στη μάχη. Το γεγονός ότι το κύριο στρατιωτικό νοσοκομείο των ΗΠΑ στο Λάντστουλ της Γερμανίας έχει ήδη ακυρώσει την μαιευτική περίθαλψη ( Military Times , 5 Μαρτίου) δείχνει ότι το Πεντάγωνο αναμένει πολύ μεγαλύτερες απώλειες για τις ΗΠΑ.
Οργανώσεις βετεράνων κατά του πολέμου, όπως οι Βετεράνοι για την Ειρήνη και άλλες, έχουν επικοινωνήσει με εν ενεργεία στρατιώτες για να προσφέρουν την υποστήριξή τους στους αντιρρησίες συνείδησης. Ένας αξιωματούχος του Κέντρου Συνείδησης και Πολέμου δήλωσε ότι τα τηλέφωνά τους χτυπούν ασταμάτητα από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν.
Μια ανακοίνωση που έγινε πριν από λίγους μήνες από έξι Δημοκρατικούς βουλευτές του Κογκρέσου ότι τα στρατεύματα έχουν καθήκον να μην υπακούν σε παράνομες εντολές έχει ήδη εξαπλωθεί μεταξύ των στρατιωτών. Όποια και αν είναι τα κίνητρα αυτών των εκλεγμένων αντιπροσώπων, όλοι βετεράνοι του στρατού ή της CIA, κανείς δεν μπορεί να βάλει αυτό το τζίνι πίσω στο μπουκάλι.
Οι πολεμοκάπηλοι του MAGA μπορεί να ανακαλύψουν ότι η επιθετικότητά τους εναντίον του Ιράν έχει μόνο επιταχύνει την παρακμή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
πηγή: Workers World από τον Αλεχάντρο Μάρκο ντελ Ποντ
Το αναπάντητο ερώτημα, αυτό που κανένας στρατηγός ή πολιτικός δεν θέλει να απαντήσει, είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι παράγοντες πριν παραδεχτούν ότι οι υπολογισμοί του πολέμου έχουν αλλάξει για πάντα. Και αν η απάντηση είναι «πολύ μακριά», τότε η παγκόσμια ύφεση, η ενεργειακή κατάρρευση και ο πυρηνικός πολλαπλασιασμός θα πάψουν να είναι αφηρημένες απειλές και θα γίνουν η σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας.
Υπάρχουν γεωπολιτικές αναλύσεις που διαβάζουμε με ενδιαφέρον πριν τις ξεχάσουμε αμέσως. Και υπάρχουν κι εκείνες που αξίζουν να τυπωθούν και να αναρτηθούν στο Πεντάγωνο, στον Λευκό Οίκο και σε ειδησεογραφικά πρακτορεία παγκοσμίως. Το άρθρο που δημοσιεύτηκε από το Policy Tensor, ένα ιστολόγιο στρατηγικής, με τίτλο « Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες Αντιμετωπίζουν Στρατηγική Ήττα », ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή τα συμπεράσματά του είναι ευχάριστα -κάτι άλλο εκτός από αυτά- αλλά επειδή η μέθοδός του είναι αμείλικτη: εφαρμόζει μαθηματικά στον πόλεμο και εξάγει μια ανησυχητική αλήθεια που οι επίσημες δηλώσεις και οι επιφανειακές αναλύσεις προσπαθούν πεισματικά να αποκρύψουν.
Η θέση του Policy Tensor είναι απλή στη διατύπωσή της και ανησυχητική στις επιπτώσεις της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν μια στρατηγική ήττα στον Κόλπο. Όχι μια ήττα με την παραδοσιακή έννοια, με ηττημένους στρατούς ή κατακτημένες πρωτεύουσες, αλλά κάτι πιο λεπτό και ίσως πιο βαθύ: την αδυναμία επίτευξης των στρατιωτικών τους στόχων πριν το σωρευτικό κόστος - οικονομικό, πολιτικό και παγκόσμιο - γίνει αφόρητο. Με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του συγγραφέα: εάν το Ιράν καταφέρει να διατηρήσει τις επιθέσεις του εναντίον των πετρελαϊκών μοναρχιών, των αμερικανικών βάσεων, του Ισραήλ και, πάνω απ 'όλα, να κρατήσει το Στενό του Ορμούζ κλειστό για αρκετό καιρό ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να προτείνουν κατάπαυση του πυρός, τότε το Ιράν θα έχει νικήσει. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τις θριαμβευτικές δηλώσεις των εκπροσώπων τους περί «αποστολής εξετελέσθης», θα έχουν χάσει. Για να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό, πρέπει να εξετάσουμε αυτό που το άρθρο αποκαλεί « μηχανισμούς του πολέμου με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ». Και εδώ είναι που τα μαθηματικά αποδεικνύονται πιο εύγλωττα από οποιονδήποτε πολιτικό λόγο.
Φανταστείτε, όπως κάνει αυτή η ανάλυση, ότι η στρατιωτική ικανότητα του Ιράν είναι μια δεξαμενή που γεμίζει και αδειάζει ταυτόχρονα. Το νερό που εισέρχεται αντιπροσωπεύει τα drones και τους πυραύλους που κατασκευάζει το Ιράν. Το νερό που εξέρχεται αντιπροσωπεύει τα drones και τους πυραύλους που εκτοξεύει το Ιράν εναντίον των στόχων του. Οι βρύσες που τροφοδοτούν τη δεξαμενή είναι τα εργοστάσια και οι εγκαταστάσεις παραγωγής. Οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ στοχεύουν να σπάσουν αυτές τις βρύσες, να μειώσουν τον αριθμό τους. Αλλά εδώ είναι η πρώτη κρίσιμη μεταβλητή: πόσο γρήγορα το Ιράν μπορεί να επισκευάσει τις σπασμένες βρύσες ή να ανοικοδομήσει τα κατεστραμμένα εργοστάσια. Οι συγγραφείς του μοντέλου το ονομάζουν αυτό «ποσοστό αναπλήρωσης». Και η αναλογία αυτού που καταστρέφουν οι ΗΠΑ προς αυτό που ανοικοδομεί το Ιράν καθορίζει όλα τα άλλα.
Η μαθηματική ανάλυση, ακόμη και βασισμένη σε συντηρητικές υποθέσεις ευνοϊκές για τις Ηνωμένες Πολιτείες, καταδεικνύει τη δυσκολία για μια υπερδύναμη να μειώσει τις ιρανικές δυνατότητες αρκετά γρήγορα. Στο πιο αισιόδοξο σενάριο της Ουάσινγκτον -όπου το Ιράν δεν θα είναι σε θέση να ανοικοδομήσει τις εγκαταστάσεις του και οι Ηνωμένες Πολιτείες καταστρέφουν το 90% της παραγωγικής τους ικανότητας κάθε μήνα- το Ιράν θα μπορούσε να διατηρήσει υψηλό ρυθμό επιθέσεων για τέσσερις μήνες. Τέσσερις μήνες. Αυτός είναι ένας αιώνας στη σύγχρονη σύγκρουση. Αρκετός χρόνος για να συσσωρευτεί το κόστος μη αναστρέψιμα.
Έπειτα, υπάρχει ο δεύτερος παράγοντας, αυτός που μετατρέπει το πρόβλημα σε έναν πραγματικό επιχειρησιακό εφιάλτη. Πληροφορίες που αρχίζουν να διαρρέουν και τις οποίες συλλέγει και αναλύει το Policy Tensor, δείχνουν ότι το Ιράν όχι μόνο αντέχει τους βομβαρδισμούς, αλλά έχει καταφέρει να χτυπήσει τις στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ στην περιοχή με εκπληκτική αποτελεσματικότητα. Όλα τα συστήματα THAAD - τα πιο προηγμένα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας στον κόσμο, σχεδιασμένα να είναι σχεδόν άτρωτα - έχουν πληγεί και πιθανότατα έχουν εξουδετερωθεί. Οι αεροπορικές βάσεις από τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπολύουν τις επιθέσεις τους έχουν υποστεί συνεχή πυρά που έχουν μειώσει σημαντικά την ικανότητα εκτόξευσης και τα ραντάρ τους δεν λειτουργούν πλέον. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλυση, ο ρυθμός εκτόξευσης - δηλαδή ο αριθμός των αποστολών που μπορούν να εκτοξευθούν κάθε μέρα - έχει μειωθεί κατά 35 έως 50 τοις εκατό.
Αυτό σημαίνει ότι η καμπύλη δεν έχει καθοδική κλίση, όπως θα ευχόταν οποιοσδήποτε στρατιωτικός διοικητής, αλλά ανοδική. Η εκστρατεία αποδυνάμωσης των δυνατοτήτων του Ιράν έχει υποστεί ένα σημαντικό πισωγύρισμα ακριβώς τη στιγμή που ήταν περισσότερο απαραίτητο. Και η επείγουσα αντίδραση - η αποστολή ενός τρίτου αεροπλανοφόρου στην περιοχή - αποτελεί από μόνη της μια παραδοχή αδυναμίας: ένα αεροπλανοφόρο μπορεί να πραγματοποιεί δεκάδες εξόδους την ημέρα, ενώ μια χερσαία αεροπορική βάση μπορεί να πραγματοποιεί εκατοντάδες. Η ναυτική αεροπορία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την χερσαία αεροπορία όταν η διαρκής και εντατική ικανότητα βομβαρδισμού είναι απαραίτητη.
Σε αυτό το σημείο, οποιοσδήποτε έχει έστω και βασικές στρατιωτικές γνώσεις θα θέσει το ίδιο ερώτημα: ποια είναι η στρατιωτική λύση; Πού είναι το σχέδιο Β, η επιλογή εδάφους, η στρατηγική που θα μας επιτρέψει να σπάσουμε το αδιέξοδο; Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση. Αυτό είναι το συμπέρασμα, όσο άβολο κι αν είναι, αλλά αναπόφευκτο. Και ελλείψει στρατιωτικής λύσης, ο πόλεμος μετατρέπεται σε δοκιμασία αντοχής, σε έναν ανταγωνισμό για το ποιος μπορεί να αντέξει το σωρευτικό κόστος για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Εδώ είναι που η οικονομική ανάλυση αποκτά εξίσου σημαντική με τη στρατιωτική ανάλυση. Το κόστος αυτού του πολέμου δεν είναι συμμετρικό. Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος Shahed-136 κοστίζει περίπου είκοσι χιλιάδες δολάρια. Ένας πύραυλος Patriot, το κύριο αμερικανικό όπλο για την αναχαίτισή του, κοστίζει τέσσερα εκατομμύρια. Και ένα δεν είναι αρκετό. Τα πρωτόκολλα άμυνας απαιτούν γενικά την εκτόξευση δύο ή τριών πυραύλων για να εγγυηθούν την αναχαίτισή του. Ο υπολογισμός είναι απλός: στην τιμή ενός μόνο πυραύλου, το Ιράν μπορεί να κατασκευάσει διακόσια μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Στην τιμή μιας γεμάτης μπαταρίας, μπορεί να κορεστεί η άμυνα οποιασδήποτε βάσης για εβδομάδες. Και ενώ τα αποθέματα αμερικανικών αναχαιτιστικών μειώνονται, τα ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη συνεχίζουν να καταφθάνουν.
Αλλά το κόστος δεν μετριέται μόνο σε πυραύλους. Περιλαμβάνει επίσης τα πετρελαιοφόρα που δεν μπορούν να διασχίσουν το Στενό του Ορμούζ, τα υπερβολικά ασφάλιστρα και τις τιμές του πετρελαίου που αυξάνονται αργά στην αρχή και στη συνέχεια με ολοένα και πιο απότομα άλματα. Περιλαμβάνει τον παγκόσμιο πληθωρισμό, ο οποίος ήδη αρχίζει να επικρατεί, τις κεντρικές τράπεζες που προετοιμάζονται για περαιτέρω αυξήσεις των επιτοκίων και μια επισιτιστική κρίση που απειλεί να μειώσει στο μισό την επόμενη συγκομιδή λόγω του αυξανόμενου κόστους των λιπασμάτων. Τέλος, περιλαμβάνει μια παγκόσμια ύφεση που, σύμφωνα με την ανάλυση, θα ήταν αναπόφευκτη εάν η σύγκρουση συνεχιστεί.
Και μετά υπάρχει αυτός ο παράγοντας που οι αναλυτές αποκαλούν «γεωπολιτική», ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας: η αντίληψη. Γιατί όταν τα κράτη του Κόλπου -αυτά που, για δεκαετίες, χρηματοδότησαν την αμερικανική στρατιωτική παρουσία, που πλήρωσαν από τις δικές τους τσέπες για την κατασκευή των βάσεων, που αγόρασαν αμερικανικά όπλα αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων- συνειδητοποιήσουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να τις προστατεύσουν, θα αρχίσουν να κάνουν τους υπολογισμούς.
Και αυτοί οι υπολογισμοί θα τους πουν ότι ίσως είναι καιρός να διαφοροποιήσουν τις συμμαχίες τους, να αναζητήσουν άλλους εταίρους, να διαπραγματευτούν με όποιον μπορεί να τους προσφέρει πραγματική ασφάλεια. Η Κίνα είναι εκεί, με τα παχιά βιβλιάρια επιταγών της και τις υποσχέσεις μη παρέμβασης. Η Ρωσία, επίσης, πουλάει όπλα και προσφέρει διπλωματική προστασία. Η παλιά συμφωνία πετροδολαρίων -πετρέλαιο έναντι ασφάλειας, δολάρια έναντι προστασίας- καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.
Υπάρχει μια βαθιά ειρωνεία σε όλα αυτά, μια ειρωνεία που οι Ιρανοί στρατηγοί αναμφίβολα εκτιμούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δικαιολόγησαν τις επιθέσεις τους ισχυριζόμενοι ότι έπρεπε να εμποδίσουν το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αλλά το μάθημα που αντλούν οι Ιρανοί ηγέτες από αυτόν τον πόλεμο είναι ακριβώς το αντίθετο: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εισέβαλαν στη Βόρεια Κορέα επειδή ήδη κατείχε τη βόμβα. Εισέβαλαν στο Ιράκ επειδή το Ιράκ δεν την είχε. Επομένως, για να αποφευχθεί μια εισβολή, πρέπει κανείς να αποκτήσει πυρηνικά όπλα το συντομότερο δυνατό. Πιθανότατα, όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος -αν τελειώσει οριστικά- το Ιράν θα επιταχύνει το πυρηνικό του πρόγραμμα όσο χρειάζεται. Και τότε, θα ξεκινήσει το φαινόμενο ντόμινο: η Σαουδική Αραβία θα θέλει το δικό της, η Τουρκία επίσης, πιθανώς η Αίγυπτος, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν θα μείνουν πολύ πίσω. Η μη διάδοση, αυτό το όνειρο της δεκαετίας του 1970, θα έχει εξαφανιστεί οριστικά στην άμμο του Κόλπου.
Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη παρακολουθεί από μακριά, με το συνηθισμένο της μείγμα αδυναμίας και αλαζονείας. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι ίδιοι που, τα τελευταία χρόνια, έχουν κατηγορήσει τον Πούτιν για όλα τα ενεργειακά τους προβλήματα, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κατάσταση που τους αφήνει χωρίς κανέναν αποδιοπομπαίο τράγο. Αυτή τη φορά, δεν θα μπορούν να κατηγορήσουν τη Ρωσία. Το ενεργειακό σοκ προέρχεται από τον Κόλπο, από έναν σύμμαχο των ΗΠΑ, από μια σύγκρουση στην οποία δεν έχουν κανέναν έλεγχο, αλλά για την οποία θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα. Γιατί η Ευρώπη παραμένει, παρά όλες τις προσπάθειές της για διαφοροποίηση, μια γιγαντιαία καμινάδα εργοστασίου, εξαρτώμενη από την εισαγόμενη ενέργεια. Και όταν το Στενό του Ορμούζ κλείσει, όταν τα πετρελαιοφόρα δεν μπορούν πλέον να πλεύσουν, όταν οι τιμές του φυσικού αερίου εκτοξευθούν, η ευρωπαϊκή βιομηχανία σταματάει, ο πληθωρισμός επιταχύνεται και οι κεντρικές τράπεζες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αυξήσουν τα επιτόκια, παραλύοντας περαιτέρω μια ήδη εύθραυστη οικονομία.
Η ανάλυση του Policy Tensor ολοκληρώνεται με μια προειδοποίηση που θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε: εάν η Ρωσία, και πίσω της η Κίνα, αποφασίσουν να επανεξοπλίσουν και να ανεφοδιάσουν το Ιράν -κάτι που ήδη φαίνεται πιθανό- θα γίνει μια «αντίστροφη Ουκρανία». Ένας παρατεταμένος πόλεμος φθοράς στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να διατηρήσουν μια πολεμική προσπάθεια χωρίς τέλος, ενώ οι αντίπαλοί τους θα γίνουν μάρτυρες της σταδιακής εξάντλησης της υπερδύναμης σε μια περιοχή του κόσμου που δεν ελέγχει πλέον.
Το συμπέρασμα είναι ανησυχητικό, αλλά τα δεδομένα το επιβεβαιώνουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στρατιωτική λύση σε αυτή τη σύγκρουση. Δεν μπορούν να καταστρέψουν τα εργοστάσια κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών αρκετά γρήγορα. Δεν μπορούν να προστατεύσουν τις βάσεις τους από εχθρικές επιθέσεις. Δεν μπορούν να διατηρήσουν επ' αόριστον μια πολεμική προσπάθεια της οποίας το οικονομικό και πολιτικό κόστος αυξάνεται καθημερινά. Μόνο η διπλωματία απομένει: η διεξαγωγή διαλόγου με τους Ομανούς, η αναζήτηση μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων και η αποδοχή ότι η εποχή κατά την οποία μπορούσαν να επιβάλουν τη θέλησή τους με τη βία σε όλο τον κόσμο έχει τελειώσει.
Το αναπάντητο ερώτημα, αυτό που κανένας στρατηγός ή πολιτικός δεν θέλει να απαντήσει, είναι πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι παράγοντες πριν παραδεχτούν ότι οι υπολογισμοί του πολέμου έχουν αλλάξει για πάντα. Και αν η απάντηση είναι «πολύ μακριά», τότε η παγκόσμια ύφεση, η ενεργειακή κατάρρευση και ο πυρηνικός πολλαπλασιασμός θα πάψουν να είναι αφηρημένες απειλές και θα γίνουν η σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας. Το αμερικανικό όνειρο των πετροδολαρίων, που γεννήθηκε το 1974 από μια χειραψία μεταξύ Σαουδαράβων και Αμερικανών, σιγά σιγά ξεθωριάζει στην έρημο. Και αυτό που μας περιμένει, κρίνοντας από αυτά που έχουμε δει, δεν υπόσχεται ένα ευχάριστο ξύπνημα.
πηγή: InfoNativa
Κανένα αμερικανικό συμφέρον δεν εξυπηρετείται επιτρέποντας στο Ισραήλ να ασκεί πολιτική κυριαρχία. Ο βαθμός στον οποίο τα ισραηλινά συμφέροντα κυριαρχούν στην αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή μπορεί να μετρηθεί από την αποτελεσματικότητά της, όπως αποδεικνύεται από τα επτά ταξίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες που πραγματοποίησε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου κατά το πρώτο έτος της θητείας του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ο Νετανιάχου έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από το Κογκρέσο και τα μέσα ενημέρωσης, παρά το γεγονός ότι ήταν κυρίως υπεύθυνος για μια φρικτή γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον των κατοίκων της Γάζας και, πιο πρόσφατα, για απρόκλητες επιθέσεις εναντίον κυρίως πολιτικών στόχων στην Παλαιστινιακή Δυτική Όχθη, καθώς και στον γειτονικό Λίβανο και τη Συρία.
Πρέπει να αναγνωριστεί ότι η ομαλή προσγείωση του Νετανιάχου στις Ηνωμένες Πολιτείες διευκολύνθηκε από τη διαφθορά του Κογκρέσου από το ισραηλινό λόμπι, χάρη σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που διανεμήθηκαν γενναιόδωρα τόσο σε Δημοκρατικούς όσο και σε Ρεπουμπλικάνους. Και αυτοί οι ίδιοι Εβραίοι δισεκατομμυριούχοι έχουν επίσης αποδειχθεί επιδέξιοι στο να αγοράζουν μέσα ενημέρωσης για να διασφαλίσουν ότι η απεικόνιση των Ισραηλινών ως διαρκών θυμάτων κυριαρχεί στην αφήγηση όταν το αμερικανικό κοινό παρακολουθεί τις ειδήσεις ή διαβάζει μια εφημερίδα. Και ο ασφυκτικός έλεγχος του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική τάξη ήταν διακομματικός, με τον Πρόεδρο Μπάιντεν, ο οποίος αυτοαποκαλείται Σιωνιστής, να τροφοδοτεί τη σφαγή στη Γάζα με χρήματα και όπλα, ακολουθούμενος από τον Τραμπ που έκανε το ίδιο. Και οι δύο πρόεδροι παρείχαν γενναιόδωρα πολιτική κάλυψη σε οργανισμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη για να διασφαλίσουν ότι το Ισραήλ δεν θα θεωρηθεί ποτέ υπόλογο για όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττει.
Χάρη στη γενναιοδωρία τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών, το Ισραήλ έλαβε μια πραγματική επιταγή λευκής επιταγής από την αμερικανική υποστήριξη, η οποία εκτείνεται στην αγνόηση των ισραηλινών βομβαρδισμών σχολείων, νοσοκομείων και θρησκευτικών κτιρίων, τόσο χριστιανικών όσο και μουσουλμανικών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφατα συγκλονίστηκαν όταν ένα σχολείο στο Ιράν βομβαρδίστηκε, σκοτώνοντας 165 κορίτσια, αλλά το Ισραήλ έχει σκοτώσει εκατοντάδες φορές περισσότερα παιδιά στη Γάζα ατιμώρητα, χάρη στην αμερικανική υποστήριξη, ακόμη και στη διευκόλυνση εγκλημάτων πολέμου.
Το Ισραήλ έχει επίσης επιδείξει τη δύναμή του στην Ουάσιγκτον με πιο συγκεκριμένους τρόπους για να προστατεύσει τους πολιτικούς του συμμάχους, όπως όταν οι διαφωνούντες Δημοκρατικοί προσπάθησαν πρόσφατα να ψηφίσουν ένα νομοσχέδιο που θα αναγκάσει το Κογκρέσο να ψηφίσει την κήρυξη πολέμου κατά του Ιράν, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και τον Νόμο περί Πολεμικών Εξουσιών. Θα έπρεπε να είναι προφανές ότι το κράτος δικαίου, το οποίο ο Τραμπ αγνόησε εντελώς, θα έπρεπε να είχε αποκατασταθεί, αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι και ορισμένοι Δημοκρατικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να το ματαιώσουν χωρίς καμία πραγματική προσπάθεια να το δικαιολογήσουν με νομικούς ή συνταγματικούς όρους. Ούτε έγινε καμία προσπάθεια να οριστεί ένα εθνικό συμφέρον ασφαλείας που θα δικαιολογούσε τους ψευδείς ισχυρισμούς περί «απειλής» που είχαν προβληθεί και που είχαν οδηγήσει στην έναρξη της σύγκρουσης εξαρχής.
Ο Υπουργός Εξωτερικών και Εθνικής Ασφάλειας Μάρκο Ρούμπιο μπορεί να αποκάλυψε ορισμένες πτυχές της διαδικασίας μέσω της οποίας προέκυψε ο πόλεμος κατά του Ιράν. Το Ισραήλ θεωρεί την καταστροφή του Ιράν ύψιστη εθνική προτεραιότητα, επομένως θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Τραμπ θα ευθυγραμμίζονταν με αυτή τη θέση. Πιστεύεται γενικά ότι ένας πόλεμος με στόχο την καταστροφή του Ιράν, όπως εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή, είχε σχεδιαστεί από τον δωδεκαήμερο πόλεμο εναντίον αυτής της χώρας τον Ιούνιο του περασμένου έτους. Σύμφωνα με τον Ρούμπιο, ο χρόνος αυτή τη φορά υπαγορεύτηκε από την επιμονή του Ισραήλ ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συμμετείχαν σε μια επίθεση, το Ισραήλ θα ενεργούσε μόνο του. Στην Ουάσιγκτον, υπήρχαν φόβοι ότι αυτό θα οδηγούσε σε ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων στην περιοχή, ανεξάρτητα από το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο επιτιθέμενος. Ως εκ τούτου, ελήφθη η απόφαση να ενταχθεί το Ισραήλ και να προληφθεί οποιαδήποτε ιρανική «επιθετικότητα».
Ο Ντόναλντ Τραμπ διέψευσε κάπως την εξήγηση του Ρούμπιο, ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος είχε αναγκάσει τους Ισραηλινούς να ξεκινήσουν τον πόλεμο, και όχι το αντίστροφο. Ωστόσο, αυτό φαίνεται να είναι ένα τυπικό λάθος του Τραμπ που πηγάζει από την άγνοιά του για το τι πραγματικά συνέβη. Εν τω μεταξύ, ο Υπουργός Πολέμου Πιτ «Call of Duty» Χέγκεθ φέρεται να υποστήριξε την ανάλυση του Ρούμπιο, αν και οι εμπιστευτικοί πιστεύουν ότι ο «Πολεμιστής Πιτ» θα ήταν πρόθυμος να επιτεθεί σε οποιονδήποτε ανά πάσα στιγμή, απλώς για να δείξει ότι αυτός και οι «δολοφόνοι» του ήταν ικανοί. Θα ήθελε επίσης να του πουν όλοι ότι «κάνει εξαιρετική δουλειά!»
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι κρίσιμες συμβουλές που δόθηκαν στον Τραμπ και οδήγησαν στον πόλεμο κατά του Ιράν προήλθαν από τους δύο κορυφαίους προσωπικούς του διαπραγματευτές, τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ και τον συνεργάτη του στον τομέα των ακινήτων Στιβ Γουίτκοφ. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο είναι Εβραίοι και κοντά στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, γεγονός που εγείρει το ερώτημα γιατί επιλέχθηκαν για να διαπραγματευτούν με το Ιράν. Και οι δύο θεωρούνται επίσης ένθερμοι Σιωνιστές, πράγμα που σημαίνει ότι η δέσμευσή τους βαρύνει την ισραηλινή κυβέρνηση και όλα όσα σχετίζονται με αυτήν. Το New Republic περιγράφει πώς αυτοί οι δύο άνδρες δεν έχουν « τεχνικές γνώσεις εμπλουτισμού ουρανίου, αφού παρουσίασαν μια αξιολόγηση του ιρανικού ερευνητικού αντιδραστήρα που δεν είχε νόημα », που σημαίνει ότι « δεν έχουν ιδέα τι κάνουν ». Το περιοδικό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πήγαν στον πόλεμο επειδή ο Τζάρεντ Κούσνερ « είναι ανόητος ». Αν ισχύει αυτό, είναι απλώς ένας από τους πολλούς εντός της κυβέρνησης Τραμπ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Witkoff και Kushner συναντήθηκαν με τον Trump πριν από την έναρξη του πολέμου και τον προέτρεψαν να δράσει εναντίον του Ιράν, επικαλούμενοι αποδεδειγμένα ψευδείς πληροφορίες που παρείχαν οι Ισραηλινοί σχετικά με την επικείμενη ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από το Ιράν. Αυτό, σε συνδυασμό με την προειδοποίηση του Rubio, είναι αυτό που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή, υποδηλώνοντας ουσιαστικά ότι το Ισραήλ «παγίδευσε» τον Trump ώστε να πάει σε πόλεμο για λογαριασμό του. Το επιχείρημα του Rubio για τον πόλεμο, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τις αναφορές των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, αναπόφευκτα δεν αμφισβητήθηκε και πηγάζει, πολιτικά, από το γεγονός ότι, για δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, η άνευ όρων υποστήριξη προς το Ισραήλ, χωρίς να αμφισβητούνται τα κίνητρα ή οι προθέσεις του, αποτελούσε μια σταθερή διακομματική συναίνεση εντός της κυβέρνησης. Η μόνη συζήτηση σχετικά με το Ισραήλ ήταν ποιος υποψήφιος καυχιόταν ότι ήταν ο πιο φιλοϊσραηλινός.
Οι Αμερικανοί πολιτικοί, διεφθαρμένοι από εβραϊκό χρήμα, αποδέχονται ότι πρέπει πάντα να χρηματοδοτούν, να εξοπλίζουν, να προστατεύουν διπλωματικά και να χρησιμοποιούν τους δικούς τους στρατιώτες για να πολεμούν για το Ισραήλ, εάν χρειαστεί. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, «φιλελεύθερο εκτός από όταν πρόκειται για το Ισραήλ», όταν εξόπλισε το Ισραήλ για να βομβαρδίσει τη Γάζα το 2014 και συμφώνησε το 2016 να δώσει στο εβραϊκό κράτος 38 δισεκατομμύρια δολάρια σε μετρητά απευθείας από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για μια περίοδο δέκα ετών. Το ποσό αυτό λήγει φέτος και πιθανότατα θα αυξηθεί από το Κογκρέσο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, καθώς ειδικές πιστώσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό το ποσό αποτελούν τον κανόνα τα τελευταία χρόνια ούτως ή άλλως. Ο Τζο Μπάιντεν και ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν πράγματι χρηματοδοτήσει και εξοπλίσει την πρόσφατη και συνεχιζόμενη καταστροφή της Γάζας από το Ισραήλ, η οποία δεν θα ήταν δυνατή χωρίς πόρους από τον Λευκό Οίκο. Μια παρόμοια καταστροφή του Ιράν σχεδιάζεται για να «το μετατρέψει σε Γάζα», σύμφωνα με τουλάχιστον έναν εξέχοντα Ισραηλινό πολιτικό. Οι Αμερικανοί που επικρίνουν την αφοσίωση του Λευκού Οίκου στο Ισραήλ υπόκεινται τακτικά σε μια εκστρατεία δυσφήμισης που στοχεύει να τους χαρακτηρίσει αντισημίτες, όπως συμβαίνει σήμερα με τον δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον και τον βουλευτή Τομ Μάσι.
Το πρωί της Παρασκευής, στις 13, ο Τραμπ επανέλαβε, με τον χαρακτηριστικό του άξεστο και απειλητικό τρόπο, τις τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο Ιράν-Κόντρας. Έγραψε στο Twitter : « Έχουμε απαράμιλλη ισχύ πυρός, απεριόριστα πυρομαχικά και όλο τον χρόνο του κόσμου - προσέξτε τι θα συμβεί σε αυτούς τους τρελούς καθάρματα σήμερα ». Αν ο Τραμπ πράγματι αναζητά μια διέξοδο από μια σύγκρουση που σαφώς δεν εξελίσσεται όπως έχει προγραμματιστεί, εκφράζεται με τρόπο που αποκλείει σαφώς οποιαδήποτε διαπραγματευτική διευθέτηση. Ο Νετανιάχου αναμφίβολα το ενθαρρύνει αυτό.
Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε ένα αυξανόμενο κίνημα μεταξύ των Αμερικανών για τον τερματισμό του πολέμου με κάθε κόστος, με ιδιαίτερη έμφαση στην αναγνώριση του Ισραήλ ως της κινητήριας δύναμης που έφερε τις Ηνωμένες Πολιτείες στη σύγκρουση εξαρχής. Ίσως λοιπόν τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να τερματιστεί η σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ, η οποία κοστίζει μια περιουσία, αναμφίβολα θα οδηγήσει σε σωρούς νεκρών Αμερικανών στρατιωτών και δεν θα φέρει απολύτως κανένα όφελος στον αμερικανικό λαό. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με αυτό, και το όνομά του είναι «Τραμπ»: μπορεί να είναι ερωτευμένος με το Ισραήλ επειδή ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό ή λόγω οικογενειακών δεσμών, ή μπορεί να εκβιαστεί από τον Νετανιάχου χρησιμοποιώντας έγγραφα που σχετίζονται με τον Τζέφρι Έπσταϊν.
Αν ο Τραμπ πιστεύει πραγματικά ότι έχει το δικαίωμα να ξεκινήσει πόλεμο εκ μέρους μιας ξένης χώρας χωρίς καμία συνταγματική ή νομική διαδικασία, πρέπει να απομακρυνθεί από το αξίωμά του ό,τι και να γίνει. Σε ένα άρθρο με τίτλο « Η τρέλα του βασιλιά Τραμπ », ο Τζον και η Νίσα Γουάιτχεντ παρατηρούν πώς μια « καταστροφική προεδρία » έχει οδηγήσει σε « δυσλειτουργία, παρακμή, εξαχρείωση και λατρεία του θανάτου: αυτό, με λίγα λόγια, συνοψίζει τη νοοτροπία που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην καρδιά της κυβέρνησης Τραμπ». Έχουν εμφανιστεί ανησυχητικές αναφορές ότι η αποκαλυπτική χριστιανική ρητορική χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις επιθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ στο Ιράν ως μέρος μιας «μάχης των έσχατων καιρών» μεταξύ καλού και κακού. « Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει χριστεί από τον Ιησού για να ανάψει τη φωτιά του σήματος στο Ιράν για να φέρει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη», δήλωσε ένας διοικητής στη μονάδα μάχης του .
Ο Τζορτζ Ο'Νιλ, σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The American Conservative, περιγράφει πώς « αυτή η γκανγκστερική εξωτερική πολιτική δεν είναι μόνο παράνομη, αλλά μας καταστρέφει ηθικά και οικονομικά. Έχουμε επενδύσει τρισεκατομμύρια δολάρια σε αυτές τις εταιρείες, συσσωρεύοντας ένα χρέος μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας. Το όνειρο του Μεγάλου Ισραήλ, με τον επεκτατικό του ζήλο, μας παρασύρει σε αέναη σύγκρουση και τα ξένα λόμπι χειρίζονται τον στρατό μας σαν προσωπική πολιτοφυλακή ».
Ο κίνδυνος που ενυπάρχει στον «δεσμό που ενώνει» τις Ηνωμένες Πολιτείες με το εβραϊκό κράτος είναι, από ορισμένες απόψεις, μοναδικός. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Ισραηλινός φίλος του Μπίμπι έχουν και οι δύο τα δάχτυλά τους στον πυρηνικό πυροκροτητή και έχουν επιδείξει συμπεριφορά που θα μπορούσε να περιγραφεί ως απερίσκεπτη και, στην εκδήλωσή της, «δυνητικά καταστροφική». Οι Ισραηλινοί έχουν ακόμη και ένα δόγμα για τη χρήση των όπλων τους που ονομάζεται «Επιλογή Σαμψών», το οποίο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια ακήρυχτη αλλά εδώ και καιρό υποτιθέμενη πυρηνική πολιτική έσχατης ανάγκης, που συνίσταται σε μαζικά αντίποινα που περιλαμβάνουν τον βομβαρδισμό όχι μόνο εχθρικών γειτόνων, αλλά και χωρών σε άλλα μέρη του κόσμου που πιστεύουν ότι δεν έχουν κάνει αρκετά για να τους βοηθήσουν ή να τους προστατεύσουν. Η Ρώμη, για παράδειγμα, θεωρείται ένας από τους στόχους, κάτι που έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα της καταστροφής του Ρωμαιοκαθολικισμού. Είναι αυτή η νοοτροπία «όλοι στον θάνατο» που θα άρεσε και στον Ντόναλντ Τραμπ; Απολύτως!
Πηγή: The Unz Review
Βλέπετε αυτή τη μικρή μπλε κουκκίδα στα αριστερά και το γιγάντιο Ιράν στα δεξιά; Προσθέστε σε αυτό και την υπόλοιπη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Ο αραβικός και μουσουλμανικός κόσμος είναι απέραντος, κι όμως αυτός ο μικροσκοπικός Μίκυ Μάους θέλει να καταλάβει τα εδάφη τους και να τα κυριαρχήσει σφαγιάζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά, με τη βοήθεια Αμερικανών τρομοκρατών.
Κοιτάξτε την παραπάνω εικόνα και συγκρίνετε το μέγεθος του Ισραήλ και του Ιράν. Είναι σαν ένα μικρό ποντίκι με ένα μικρό πέος που προσπαθεί αλαζονικά να τα βάλει με έναν τεράστιο ελέφαντα, το Ιράν. Με τους Αμερικανούς και τη Δύση στο πλευρό τους, οι Ισραηλινοί πίστευαν πραγματικά ότι μπορούσαν να καταπιούν το Ιράν και όλα τα αραβικά κράτη, να τα εξαλείψουν και να καταλάβουν τα εδάφη τους. Τέτοια αλαζονεία είναι απίστευτη, αδιανόητη. Μόνο οι πραγματικά παράφρονες Ισραηλινοί θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν δυνατό: 8 εκατομμύρια Εβραίοι έτοιμοι να σκοτώσουν πάνω από 300 εκατομμύρια Άραβες και Μουσουλμάνους για να κλέψουν τη γη τους.
Φανταστείτε το Ισραήλ να αντιμετωπίζει μια Μέση Ανατολή τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερη από το Ιράν! Είναι σαν η μικροσκοπική Ιαπωνία να θέλει να κατακτήσει την Κίνα και ολόκληρο τον κόσμο. Το Ιράν μόνο του, ακόμη και με την υποστήριξη των Αμερικανών και της Δύσης, θα το συντρίψει σαν κατσαρίδα. Το Ιράν έχει αποδείξει ότι μπορεί να αμυνθεί. Προετοιμάζεται για αυτήν την ημέρα εδώ και είκοσι χρόνια, ανοικοδομώντας υπομονετικά, κατασκευάζοντας όλα τα απαραίτητα όπλα και συσσωρεύοντας αποθέματα εν αναμονή των συνδυασμένων δυνάμεων των Αμερικανών και της Δύσης. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να διεξάγει έναν σύγχρονο πόλεμο χωρίς να μπορεί να κατασκευάσει τα δικά του όπλα είναι ανόητος.
Το Ιράν αποτελεί πρότυπο για όλα τα αραβικά και μουσουλμανικά κράτη: πρέπει να είναι αυτοδύναμο και να διαθέτει την τεχνολογία και την τεχνογνωσία για να κατασκευάσει εξελιγμένα όπλα ικανά να ανταγωνιστούν τους Αμερικανούς και τη Δύση. Οι μύθοι περί αμερικανικής και ισραηλινής ανωτερότητας και αήττητου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψευδαισθήσεις. Το Ιράν μπορεί να τους αντισταθεί. Άλλα αραβικά και μουσουλμανικά κράτη με συγκρίσιμες δυνατότητες περιλαμβάνουν την Τουρκία, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία. Οι συνδυασμένες δυνάμεις του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου αποτελούν μια τρομερή δύναμη και έναν σημαντικό παράγοντα στη διεθνή πολιτική. Ο Μίκυ Μάους είναι Μίκυ Μάους και πάντα θα είναι. Μπορεί να προσποιείται ότι βρυχάται ενώ κάθεται πάνω στο κεφάλι ενός λιονταριού, αρκεί να μην πέσει, αλλιώς το λιοντάρι δεν πρέπει ούτε να τα παρατήσει ούτε να πεθάνει από γεράματα.
Το γελοίο, σαν του Μίκυ Μάους όνειρο του Ισραήλ φτάνει στο τέλος του. Τώρα μπορούν να διασκεδάζουν... με τις ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης.
πηγή: MySingaporeNews
Παρακολουθήστε τους υποστηρικτές της λευκής υπεροχής να θυμούνται ξαφνικά ότι οι Ιρανοί είναι «Άριοι» - επειδή είναι αδιανόητο να παραδεχτούμε ότι οι μελαχρινοί Μουσουλμάνοι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από τα κινούμενα στερεότυπα των βασιλείων του Κόλπου.
Ο καπνός που υψωνόταν πάνω από τους ουρανούς του Ντουμπάι, της Ντόχα και της Μανάμα τον Μάρτιο του 2026, καθώς ιρανικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη χτυπούσαν αεροδρόμια, διυλιστήρια πετρελαίου και κατοικημένες γειτονιές, δεν ήταν απλώς ο καπνός του πολέμου. Ήταν η νεκρική πυρά μιας ψευδαίσθησης - της ψευδαίσθησης, που καλλιεργούσαν επί δεκαετίες οι μοναρχίες του Κόλπου, ότι ο τεράστιος πετρελαϊκός τους πλούτος, οι λαμπεροί γυάλινοι και χαλύβδινοι πύργοι τους και η δουλοπρεπής υποταγή τους στην Ουάσιγκτον μπορούσαν να τους εγγυηθούν προστασία, επιρροή και σεβασμό. Δεν τους χάρισε τίποτα από αυτά. Τους χάρισε περιφρόνηση.
Στο *Οι Αθλιοι της Γης*, ο Φραντς Φάνον αποκάλυψε την παθολογία της αποικιοκρατημένης αστικής τάξης — αυτής της τάξης των ιθαγενών ελίτ που λειτουργούν ως μεσάζοντες για την αυτοκρατορική εξουσία, που μπερδεύουν την εγγύτητά τους με τον αποικιοκράτη με γνήσια κυριαρχία και που επιβάλλουν την αποικιακή τάξη στον ίδιο τους τον λαό με αντάλλαγμα την εμφάνιση προνομίων. Εγώ το αποκαλώ εσωτερικευμένο αποικιοκρατία· άλλοι μιλούν για αποικιακή νοοτροπία.
Οι μοναρχίες του Κόλπου - ο Οίκος των Σαούντ, οι δυναστείες Ναχυάν και Μακτούμ των Εμιράτων, ο Χασεμιτικός θρόνος στο Αμμάν - ενσαρκώνουν αυτό το αρχέτυπο σήμερα. Αντιπροσωπεύουν την αποικιοκρατημένη αστική τάξη του Φανόν, ντυμένη με λευκές ρόμπες και χρυσά ρολόγια, που διαχειρίζεται τις υποθέσεις της αυτοκρατορίας στη « Μέση Ανατολή », ενώ ο λαός τους βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής παράλυσης και πνευματικής στέρησης. Η σχέση μεταξύ αυτών των μοναρχιών και της δυτικής εξουσίας ήταν πάντα άνιση, βασισμένη πάντα στην εκμετάλλευση και, τελικά, πάντα μιας χρήσης. Τα όπλα ρέουν ανατολικά. Το πετρέλαιο ρέει δυτικά. Και ενδιάμεσα, μια άρχουσα τάξη πλουτίζει από τα κέρδη αυτής της συναλλαγής, ενώ παίζει, με αυξανόμενη απελπισία, τον ρόλο που της έχει αναθέσει η Δύση - αυτόν που ο Έντουαρντ Σαΐντ προσδιόρισε ως αυτόν του εξωτικού και υπάκουου Άλλου: πλούσιου, εκκεντρικού και τελικά ακίνδυνου. Περιπατητικά στερεότυπα, κατασκευασμένα για δυτική κατανάλωση. Όχι γνήσιοι πολιτισμοί με πραγματική δράση, αλλά σκηνικά στη σκηνή της αυτοκρατορίας.
Η Μεγάλη Αντίσταση. Αλλά κάτι έχει αλλάξει στη Δυτική Ασία, μια αλλαγή τέτοιας βίας και μονιμότητας που οι αρχιτέκτονες της αμερικανικής επιρροής διεθνούς τάξης δεν την είχαν προβλέψει και δεν μπορούν πλέον να την αντιστρέψουν. Οι άνθρωποι έχουν ξεσηκωθεί, απορρίπτοντας τον ρόλο που τους έχει ανατεθεί. Αρνούνται να υποταχθούν. Και σε αυτή την άρνηση, έχουν δείξει αυτό που οι μοναρχίες του Κόλπου, παρά τα δισεκατομμύρια που διαθέτουν, δεν μπόρεσαν ποτέ να αγοράσουν: τον αυτοσεβασμό.
Μόνο ο αυτοσεβασμός δίνει νόημα σε έναν λαό. Ούτε τα πετροδολάρια, ούτε οι συμφωνίες όπλων, ούτε η επιδεικτική πολυτέλεια μπορούν να τον αντικαταστήσουν. Οι Παλαιστίνιοι, πολιορκημένοι, βομβαρδισμένοι, με τον πολιτισμό τους συστηματικά διαλυμένο, συνεχίζουν να αντιστέκονται με μια ηθική δύναμη που έχει αναγκάσει τον κόσμο να παρακολουθεί, να μαρτυρά, να αντιμετωπίζει την απόλυτη παραλογότητα της δεινής τους θέσης. Η λιβανέζικη αντίσταση, χτυπημένη από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, αρνείται να συνθηκολογήσει. Οι Χούθι της Υεμένης, που θεωρούνται από τους δυτικούς αναλυτές ως μια περιθωριακή εξέγερση, έχουν διαταράξει τις παγκόσμιες θαλάσσιες οδούς και έχουν αποκαλύψει την ευθραυστότητα της αυτοκρατορικής αλυσίδας εφοδιασμού. Και το Ιράν, ένας σημαντικός αντίπαλος της αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή, παραμένει άκαμπτο, εκτοξεύοντας τους πυραύλους του στις ίδιες τις βάσεις και εγκαταστάσεις που τα κράτη του Κόλπου προστάτευαν για τους υποτιθέμενους προστάτες τους.
Σε έναν κόσμο δομημένο από την λευκή υπεροχή, κανείς δεν αξίζει πιο γνήσιο σεβασμό από εκείνους που την καταγγέλλουν για τον μύθο που είναι. Όχι εκείνους που προσφέρονται σε αυτήν, ούτε εκείνους που υποτάσσονται σε αυτήν, αλλά εκείνους που την πολεμούν με κίνδυνο της ζωής τους. Αυτοί οι άνθρωποι εμπνευσμένοι από κάτι που οι μοναρχίες του Κόλπου έχασαν προ πολλού: την πίστη, την ιστορία και μια αίσθηση αξιοπρέπειας που δεν μπορεί να αγοραστεί ή να συνθλιβεί από βόμβες. Δεν είναι οι καρικατούρες που κατασκευάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης: γενειοφόροι φανατικοί, παράλογοι ζηλωτές. Είναι το ακριβώς αντίθετο του στερεότυπου: περήφανοι, γενειοφόροι άνθρωποι, ριζωμένοι στη θρησκεία και τον πολιτισμό τους, των οποίων η πνευματική δύναμη γελοιοποιεί την αυτοκρατορία που έχει προσπαθήσει να τους ορίσει. « Να είστε, επομένως, προσεκτικοί με εκείνους που σήμερα επιχειρούν να αναταξινομήσουν τους Ιρανούς ως « Άριους » , προκειμένου να ενσωματώσουν την ιρανική πολιτισμική αντίσταση στη δυτική αφήγηση και να αρνηθούν τη σημασία της. Όταν η αυτοκρατορία δεν μπορεί να καταστρέψει, οικειοποιείται. Όταν δεν μπορεί να κατακτήσει, επαναπροσδιορίζει .»
Επίτιμοι λευκοί. Η ιστορία προσφέρει μια διδακτική παραλληλία. Όταν η Αυτοκρατορική Ιαπωνία νίκησε την Τσαρική Ρωσία στη Μάχη του Τσουσίμα το 1905 , δεν πέτυχε απλώς μια ναυτική νίκη. Κατέρριψε τον μύθο της έμφυτης ευρωπαϊκής στρατιωτικής ανωτερότητας που είχε υποστηρίξει ολόκληρο το αποικιακό σχέδιο. Όταν οι ιαπωνικές δυνάμεις έδιωξαν τους Βρετανούς από τη Σιγκαπούρη το 1942 -αυτό το υποτιθέμενα απόρθητο αυτοκρατορικό φρούριο- και απώθησαν τους Ολλανδούς από την Ινδονησία , η μάσκα της δυτικής αήττητης κατέρρευσε σε όλη την Ασία και δεν μπόρεσε ποτέ να αποκατασταθεί πλήρως. Οι αποικιοποιημένοι λαοί σε όλο τον κόσμο έγιναν μάρτυρες αυτών των γεγονότων. Και τα θυμόντουσαν.
Η Ιαπωνία δεν έγινε δεκτή στη δυτική τάξη επειδή ήταν αξιόπιστη ή θαυμαζόταν. Παραχωρήσεις έγιναν απρόθυμα - ακόμη και ο γκροτέσκος τίτλος των «επίτιμων λευκών» υπό το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική - επειδή είχε αποδείξει, μέσω της βίας και της αντίστασης, ότι δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Αυτό είναι το πικρό μάθημα που αρνήθηκαν να μάθουν οι μοναρχίες του Κόλπου: στο αυτοκρατορικό σύστημα, ο σεβασμός δεν δίνεται ποτέ ελεύθερα. Κερδίζεται - μέσω της αντίστασης, μέσω της θέλησης για μάχη, μέσω της προθυμίας για θάνατο παρά για υποταγή.
Η Ιαπωνία έχει υποχωρήσει βαθιά από εκείνη τη στιγμή της ανυπακοής. Η σημερινή Ιαπωνία -όχι αυτή που ταπείνωσε τους Βρετανούς στη Σιγκαπούρη και τους Ρώσους στην Τσουσίμα, αλλά το αποδυναμωμένο, υποτελές κράτος της μεταπολεμικής εποχής- είναι μια Ιαπωνία που, κατ' εντολή της Ουάσιγκτον, προτείνει με πραότητα τον Ντόναλντ Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης , όπως έκανε ο πρωθυπουργός Άμπε το 2019 και ο πρωθυπουργός Τακαΐτσι το 2025. Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός κυρίαρχου έθνους, αλλά ενός κατεχόμενου.
222%20(3)%20(3).jpg)
0 comments: